Daar gingen we dan eindelijk. Een welverdiende vakantie naar ons vaste stekkie in Spanje. Huis, haard en dieren met een gerust hart achterlatend bij opa en oma. En de computer? Ja, die bleef ook thuis! Morrend zegt Nina: ‘Maar ik ga al mijn vrienden missen op Hyves’. ‘Echte vrienden,’ roep ik dan, ‘die kan je op één hand tellen.’ Nu schrijft Nina met grote zorgvuldigheid haar ansichtkaarten aan haar vriendinnen in Nederland. De adressen had ze, zo georganiseerd als zij is, keurig meegenomen. Geen geratel van het chattend typen op MSN, geen krabbels op Hyves. Gewoon een pen en schrijven. ‘Mam, kun je nog even lezen of ik geen foutjes heb gemaakt?’ Mijn oudste is namelijk dyslectisch. ‘Tuurlijk lieverd, dit kán ik tenminste lezen. Dat rare MSN-taaltje niet.’

Neem dan Lisa. Die zit toch weer met een beeldscherm voor zich. Ze heeft vlak voor de vakantie van haar spaarcentjes een Nintendo DS Lite gekocht. Knarsetandend heb ik het aangezien. En nu moet ik weer ingrijpen: ‘Nee Lisa, één uur per dag achter de Nintendo vind ik genoeg.’ ‘Maar mam het is vakantie.’  ‘Ja! Kom, we gaan het Spanjekwartet doen, dat is ook een game, hebben we nog niet gedaan.’  En zo zat ik met mijn dochters te kwartetten, een spel dat ze eigenlijk nog amper kennen. Langzaam afkicken van de dagelijkse gewoontes, tijd voor andere dingen. Misschien moet Francine Oomen snel een boek schrijven met als titel ‘Hoe overleef ik mijn vakantie zonder computer’?

Mijn zoon mag eindelijk zonder bandjes, en met verbrande koontjes, het zwembad in plonzen. Hij is het gelukkigste jongetje van de wereld. Kijk dat noem ik nou el momento dado, Spaans voor een gezegde dat nog door Johan Cruijf is uitgevonden en dat ‘het gegeven moment’ betekent. Dat zijn momenten die je alleen in RLT (real life time) meemaakt. Kortom,  mama’s, papa’s en kinderen: lekker offline op vakantie, heerlijk!

Bienvenidos Carola.

Mijn volgende weekcolumn (week34) zal gaan over cyberpesten.